Виросла мі черешенька в лесе,
А хто ж мені черешень принесе? (Тричі)
А мам си я милого під бочком,
Принесе мі черешень з торбочком. (Тричі)
Така єс си, моя мила, така,
Повідают, же любиш вояка. (Тричі)
Полюб же ти ґаздівского сина,
Будеш ходиц, як біла перина. (Тричі)
Вилетіла ластівочка зо скаля,
Зобудила мою милу зо спаня.
Ей, ци спиш ти, моя мила, а ци ні,
Моя ручка вироблена, твоя ні.
Моя мила, моя мила нич не рече,
Лем на пецу, лем на пецу ножки пече.
Штири фури, штири фури дров спалила,
А мі їсти, а мі їсти не зварила. (Двічі)
Ей, червений парубочок, як ружа,
Дай же мі го, Пане Боже, за мужа,
Довго бим ся Пану Богу молила,
Кед бим сой з ним вечерами гварила.
Виїжджай, фурмане, бо юж на тя час,
Бо там не преїдеш, (Двічі)
Без той густий лес.
Фурманчик виїхав, з бича виточив,
А там розбійник, (Двічі)
З леса вискочив.
Фурмане, фурмане, де пінязі маш,
Бо як нам не повіш, (Двічі)
Забиєм зараз.
Панове, панове, Бога ся бійте,
Коня і віз берте, (Двічі)
— житя даруйте!
Панове, панове, зле чути на вас —
На Подолю коваль, (Двічі)
Кує кайдани на вас!
Виберайся, сину, в щасливу годину,
В щасливу годину по добру родину. (Двічі)
Виберайся, сину, в щасливу годину,
В щасливу годину по добру ґаздиню. (Двічі)
Жеби била швачка, ище к тому ткачка.
Лем певні не буде, бо она богачка! (Двічі)
Ідеме, ідеме, дрожки не знаєме.
Добри люде знают, то нам помагают. (Двічі)
Виберайся, Марисю, виберайся з нами,
Вшитки свої злости прилож каменями.
Кед я їх приклала — они ся рушают,
Який же то велький жаль, як ся виберают.
Ми тото дівчатко при собі ховали,
Але зме в ней злости ниякой не знали.