Вилетіла ластівочка зо скаля,
Зобудила мою милу зо спаня.
Ей, ци спиш ти, моя мила, а ци ні,
Моя ручка вироблена, твоя ні.
Моя мила, моя мила нич не рече,
Лем на пецу, лем на пецу ножки пече.
Штири фури, штири фури дров спалила,
А мі їсти, а мі їсти не зварила. (Двічі)
Ей, червений парубочок, як ружа,
Дай же мі го, Пане Боже, за мужа,
Довго бим ся Пану Богу молила,
Кед бим сой з ним вечерами гварила.
Виїжджай, фурмане, бо юж на тя час,
Бо там не преїдеш, (Двічі)
Без той густий лес.
Фурманчик виїхав, з бича виточив,
А там розбійник, (Двічі)
З леса вискочив.
Фурмане, фурмане, де пінязі маш,
Бо як нам не повіш, (Двічі)
Забиєм зараз.
Панове, панове, Бога ся бійте,
Коня і віз берте, (Двічі)
— житя даруйте!
Панове, панове, зле чути на вас —
На Подолю коваль, (Двічі)
Кує кайдани на вас!
Виберайся, сину, в щасливу годину,
В щасливу годину по добру родину. (Двічі)
Виберайся, сину, в щасливу годину,
В щасливу годину по добру ґаздиню. (Двічі)
Жеби била швачка, ище к тому ткачка.
Лем певні не буде, бо она богачка! (Двічі)
Ідеме, ідеме, дрожки не знаєме.
Добри люде знают, то нам помагают. (Двічі)
Виберайся, Марисю, виберайся з нами,
Вшитки свої злости прилож каменями.
Кед я їх приклала — они ся рушают,
Який же то велький жаль, як ся виберают.
Ми тото дівчатко при собі ховали,
Але зме в ней злости ниякой не знали.
Виберайся, Ганцю, виберай, виберай,
Штос си заробила, то си і позберай. (Двічі)
Виберайся, Ганцю, виберайся з нами,
Вшитки свої злости прилож каменями. (Двічі)
Я їх приложила, они ся двигают,
Який то жаль велький, як ся виберают. (Двічі)
Не плач, Ганцю, не плач, най ти плаче мати,
Же юж ї не будеш хижу замітати.
Не старайся, Ганцю, же не знаш хліб печи,
Напече ти Ваньцьо дос помедже плечи. (Двічі)
Будеш ти, Ганичко, горенько плакати,
Як тя буде свекра з хижи виганяти. (Двічі)
Одріже ти хліба, як буковий листок,
Ищи тя ся звідат, ци ж го з’їла вшиток. (Двічі)
Не з’їла, не з’їла! Де лес го поділа?
В сіньох за дверями змочений слезами. (Двічі)