Виїжджай, фурмане, бо юж на тя час,
Бо там не преїдеш, (Двічі)
Без той густий лес.
Фурманчик виїхав, з бича виточив,
А там розбійник, (Двічі)
З леса вискочив.
Фурмане, фурмане, де пінязі маш,
Бо як нам не повіш, (Двічі)
Забиєм зараз.
Панове, панове, Бога ся бійте,
Коня і віз берте, (Двічі)
— житя даруйте!
Панове, панове, зле чути на вас —
На Подолю коваль, (Двічі)
Кує кайдани на вас!
Виберайся, сину, в щасливу годину,
В щасливу годину по добру родину. (Двічі)
Виберайся, сину, в щасливу годину,
В щасливу годину по добру ґаздиню. (Двічі)
Жеби била швачка, ище к тому ткачка.
Лем певні не буде, бо она богачка! (Двічі)
Ідеме, ідеме, дрожки не знаєме.
Добри люде знают, то нам помагают. (Двічі)
Виберайся, Марисю, виберайся з нами,
Вшитки свої злости прилож каменями.
Кед я їх приклала — они ся рушают,
Який же то велький жаль, як ся виберают.
Ми тото дівчатко при собі ховали,
Але зме в ней злости ниякой не знали.
Виберайся, Ганцю, виберай, виберай,
Штос си заробила, то си і позберай. (Двічі)
Виберайся, Ганцю, виберайся з нами,
Вшитки свої злости прилож каменями. (Двічі)
Я їх приложила, они ся двигают,
Який то жаль велький, як ся виберают. (Двічі)
Не плач, Ганцю, не плач, най ти плаче мати,
Же юж ї не будеш хижу замітати.
Не старайся, Ганцю, же не знаш хліб печи,
Напече ти Ваньцьо дос помедже плечи. (Двічі)
Будеш ти, Ганичко, горенько плакати,
Як тя буде свекра з хижи виганяти. (Двічі)
Одріже ти хліба, як буковий листок,
Ищи тя ся звідат, ци ж го з’їла вшиток. (Двічі)
Не з’їла, не з’їла! Де лес го поділа?
В сіньох за дверями змочений слезами. (Двічі)
Вечюр юж мі, вечюр,
Юж мі д’вечерови,
Гонит мій миленький
Волки д’кошарови.
Гонит то він, гонит
І батіжком стукат.
А його миленька
Під облачком слухат.
Ти, Янічку, верний,
Не черкай мі дверми,
Обийд наоколо,
Не бійся никого.
Жально мі тя, жально,
Моя мила, жально,
Же тя не виділи
Мої очка давно.