Blog

Боже, Боже, нич не маме,
Лем на себе спозераме.
Ліпши наши два позори,
Як дачиї штири воли.
Ліпши наши два позори,
Як дачиї штири воли.

Штири воли тілько значат,
Як той ґрейцар, што ся качат.
Ґрейцар піде, розійдеться,
Наша любов не минеться.
Ґрейцар піде, розійдеться,
Наша любов не минеться.

Янчик, Янчик, што ся водит,
Же ти до ня не приходиш?
Чи тя вода примулила,
Чи тя інша отгварила?
Чи тя вода примулила,
Чи тя інша отгварила?

Гора, гора, горувата,
Моя мила волювата.
Хоц би мала і три воля,
Такой буде мила моя!
Хоц би мала і три воля,
Такой буде мила моя!

Боже, Боже, коли вечер прийде,
Коли милий із войни приїде? (Двічі)

Іде милий із войни додому,
Стрінув милу на сіннім порогу. (Двічі)

«Витай, витай, чорнобрива,
А чия ж то на руках дитина?» (Двічі)

«Вчера гвечер циганочка била,
І у мене дитину лишила.» (Двічі)

«Не так, мила, не так, чорнобрива
Не така то циганська дитина. (Двічі)

Бо циганська дитина чорнява,
А козацька дитина білява.» (Двічі)

«Гвойди, милий, із сіни до хати,
Буду тобі всю правду казати.» (Двічі)

«Мати, мати, дораднице, мати,
Дорад же мі, як милу скарати!» (Двічі)

Боже, Боже, з таким льосом
Взяв єм жену з кривим носом.

Як єй хочу цюлувати,
Мушу носом керувати.

Як єй хочу цюлувати,
Мушу носом керувати.

Што робити, што діяти,
Де з том женом ся сховати?

Боднарка, Боднарка округла, як таляр,
Боднарски дівчата намалював маляр.

Малював, малював, фарби не жалував,
Прийде новий рочок, сам буде любував.

Боднарка, Боднарка, округле селечко,
Жеби не болото — било би містечко.

Боднарка, Боднарка, барз красне село,
Хто до него войде, каждому весело.

Бодай тя, миленький, качечка копнула,
Та любити не знав, а я тя навчила. (Двічі)

Бодай тя, миленький, в колесі ломали,
Як мене про тебе люде загваряли. (Двічі)

Веселам сой, мамцю, веселам сой дівка,
Бо я веселого парібка фраїрка. (Двічі)

Веселам сой била, ниґда не плакала,
Покаль я віночок на головці мала. (Двічі)

Пила я палюнку солодку і квасну,
Любилам парібків, тепер буду ґазду. (Двічі)