Автор: admin

Ой про мою фраїречку,
Ей, зламали мі праву ручку.
Ей, права ручка ся мі зросла,
Ей, фраїречка замуж пошла.

Мадяр, мадяр, тримай добре,
Ей, аж ся на тя чуга подре.
Ей, єдна подре, друга буде.
Ой мадяр, мадяр, тримай добре!

Боже, Боже, Боже любий,
Ей, не взяв мя тот, што мя любив.
Ой а мя взяла ледачина,
Ей, што мі світа скоротила.

Боже, Боже, што мам робиц,
Ей, ци ся жениц, ци так ходиц?
Ей, оженюся — біда моя,
Ей, вандруючи ножки болят.

Боже, Боже, який то жаль,
Ей, як попатрю, де я лежав.
Ей, як попатрю на ту лавку,
Ой де я лежав на заглавку.

Ой поточе, поточе, што так в тобі черкоче,
Ци то вода студена, ци моя премилена. (Двічі)

Ой поточе, поточе, вода в тобі черкоче,
Вода така зимненька, же аж плаче миленька. (Двічі)

Не плач, мила, миленька, же та вода зимненька,
Як сонечко засвітит, тую воду залітит. (Двічі)

Ой попід гай, ой попід гай зелененький
Брало дівча, брало дівча лен дрібненький.

Ой як брало, ой як брало і стелило,
До тихого Дунаєчку говорило:

«Ой Дунаю-Дунаєчку, тиха вода,
Кому я ся сподобаю я, молода.

Ци попови, ци дякови, ой дай, Боже!
Ци дакому гультайови, не дай, Боже!

Не дай мене, моя мамцю, за пияка,
Бо пропаде худобонька, хоц би яка!

Але дай мя, моя мамцю, за такого,
Што він мене вірно любит, а я його».

Ой попід гори бучки сут, (Двічі)
Тай і попід бучки-лелія. (Двічі)

Ой попід бучки-лелія, (Двічі)
Што їх моя мива садива. (Двічі)

Ой до фартушка зберава (Двічі)
Тай і до мивого метава. (Двічі)

Ой мивий, мивий, ци чуєш, (Двічі)
Же ти інши жени любуєш. (Двічі)

Ой чужи жени таки сут, (Двічі)
Што все до ґамбички принесут. (Двічі)

Ой рано, рано, раненько (Двічі)
Сходиво сой сонце шувненько. (Двічі)

Ой як сонейко сходиво, (Двічі)
Товди дівча яблін садиво. (Двічі)

Росний, яблінко, високо (Двічі)
Тай попри земли широко. (Двічі)

Врод мі яблочко червене, (Двічі)
Яко моє личко рум’яне. (Двічі)

Ой попід гай зелененький (Двічі)
Ходит Довбуш молоденький (Двічі)

На ноженьку налягає, (Двічі)
Топірцем ся підпирає. (Двічі)

Бігом, хлопці, скоршим бігом, (Двічі)
Западают стежки снігом, (Двічі)

Штоби Кути не минути, (Двічі)
До Косова завернути. (Двічі)

Ой поїдем там до Дзвінки, (Двічі)
До Штефанової жінки, (Двічі)

Бо Штефана нема дома (Двічі)
І вечеря не готова. (Двічі)

Пускай, жінко, пускай в хату, (Двічі)
Штоби двері не валити. (Двічі)

Г мене двері тисовиї, (Двічі)
Г мене замки сталевиї. (Двічі)

Не поможут замки твої, (Двічі)
Як підложу плечи свої. (Двічі)

Став ся Довбуш добивати, (Двічі)
Стали замки одлітати, (Двічі)

А як тілько двер ухилив, (Двічі)
Зараз Штефан в серце стрілив! (Двічі)

Не так в серце — в праве плече, (Двічі)
Довбушови кровця тече. (Двічі)

Ой ти, гицлю, ой ти, дідьку, (Двічі)
То ти мя з’їв через жінку. (Двічі)

Треба било не валити, (Двічі)
Жінці правди не казати. (Двічі)

Гей ви, браття з Чорногори , (Двічі)
Возміт мене на топори — (Двічі)

Занесіт мя в Чорну гору.
В Чорну гору занесіт мня,
На дрібен мак посічіт мя. (Двічі)

Най ся люде не збиткуют, (Двічі)
Тіла мого не катуют. (Двічі)

Сами ся порозходжайте (Двічі)
І топорці занехайте. (Двічі)

Людська кровця-не водиця, (Двічі)
Проливати не годиться. (Двічі)